॥ उदरातला अंकूर ॥



छान मी वाढते आई

                      तुझ्या उदरात ॥

इवलाश्या अंगणी 

                       फिरे मी दिनरात ॥


उपटून टाकतात का

                        लावलेलं रोपं कुणी

लावण्या आधी विचार

                         का आला नाही मनी ?

चिमुकले रोपं मी

                      मज फेकणार गटारात ॥


आताच वचन देते मी

                       तुम्हांस आई बाबा

कधी दुःख नाही देणार

                       वाढविल घराची शोभा

अनभवू द्या मज सुख

                       ओल्या सुक्या पदरात ॥


नटणं मुरडणं शिकेल

                       आई , मी तुझ्या कडून

वेणी फणीचं सुख

                        देईल तुज मी रडून

घुटमळेल पायी तुझ्या

                  पिल्ला वाणी स्वयंपाक घरात ॥

मदत तूज करता करता

                   अभ्यास करीन डोंगराएवढा

भांडी , धूणी , पुस्तकातली गाणी

                   हळूवार फुलेल मनी केवडा

संस्कारित नाजूक मन

                    तन निरामय येईल भरात ॥


पाठवणीपर्यंत तुम्हांस

                    देईल मी निखळ हासू

पाठवताना माझ्यासाठी

                  टपकतील का चार आसू ?

चार दिस जीव लावण्या

                   उभी राहील तुमच्या दारात ॥


जीणं जन्मभर माझे

                   पाहुणी म्हणून आहे

कन्या, बहीण , पत्नी

                    आईविना राहणार का घरात ?॥

इवलाश्या अंगणी 

                     फिरे मी दिनरात ॥


👍 कविता आवडल्यास कमेंट करा आणि शेअर करा.


गोपीनाथ भागवत काळे, अहमदनगर मो: 8975432687

ईमेल: gopinathbkale@gmail.com


 

नविन ब्लॉगचे नोटिफिकेशन येण्यासाठी विश्व मराठीच्या ईमेल लिस्टला सबस्क्राइब करा.

143 views0 comments

Recent Posts

See All

जात म्हणजे जन्मत:च तुम्हाला जे जे मिळतं ते तुमचं 'जात' असतं. जात हा शब्द संस्कृत .. जन .. जा या धातूपासून आलेला आहे. जनन, जन्म, पूर्वज, वंशज, जनता, जनक, जननी, तनुज, तनुजा, अग्रज, अग्रजा, वगैरे शब्द घड